اولین عکس پایدار جهان چگونه گرفته شد؟!

اولین عکس پایدار جهان چگونه گرفته شد؟!

ژورف نیسفور نیپس ، دانشمند فرانسوی بعد از سال ها تلاش در ثبت تصاویر روی صفحات و کاغذ های ناپایدار بالاخره در سال 1826 توانست اولین عکس پایدار جهان را با 8 ساعت نوردهی به روش زیر ثبت کند:

 قیر طبیعی ( نوعی ترکیب نفتی طبیعی که آن را یهودیه یا مومیا هم می نامند و سفید رنگ است ) را روی صفحه ی تیره رنگ از جنس مفرغ ( آلیاژ ترکیبی قلع و سرب ) پخش می کرد

 نوردهی طولانی مقابل یک بازتاب دهنده و کانونی کننده نور به مدت زمان حداقل 5 ساعت

 صفحه ی مذکور را داخل روغن اسطوخودوس (LEvender oil) که حلال قیر بود قرار میداد

 قسمتی از صفحه قیر اندود که نور به آن نتابیده بود سفت نشده و در روغن اسطوخودوس حل میشد و فلز مفرغی سیاه از زیر ان نمایان می شد!

 باقی قسمت های نور خورده سفید ( رنگ قیر ) باقی می ماند!

او با این روش سخت و پیچیده توانست اولین کلیشه عکس پایدار جهان را ثبت کند

همکاری وی با لویی داگر ( نقاش فرانسوی ) سال ها بعد به ساخت دوربین داگرتوییپ ( اولین دوربین عکاسی جهان ) منجر شد

روشی که نیپس برای ثبت عکس استفاده کرد هلیوگرافی یا نقاشی خورشیدی نامیده شد
نیپس که چاپخانه دار بود تحت فشار و اجبار به سمت اختراع عکاسی رفت
در آن سال ها برای چاپ نوشته ها و طرح ها روی صفحات کاغذ مجبور بود طرح هارا بصورت معکوس روی سنگ های مسطحی حکاکی کند و سپس با روش سنتی چاپ سنگی آن را روی کاغذ منتقل کند
نیپس به علت عدم توانایی کافی در نقاشی و کشیدن طرح این کار را معمولا به پسر خود واگذار می کرد
زمانی که نیپس 64 سال داشت پسرش به خدمت سربازی رفت و او مجبور شد روش جدیدی برای منتقل کردن تصاویر روی صفحات ابداع کند که به روش هلیوگرافی منجر شد

در سال 1826 با سوراخ کرن یک جعبه جواهر و ساخت کمرا ابسکیورا ( اتاق تاریک – ازمایش معروف شمع و سوراخ ایجاد شده روی جعبه کفش علوم راهنمایی ) توانست از منظره پنجره خانه خود اولین عکس تاریخ را ثبت کند

تصویر اولین هلیوگراف ثبت شده توسط نیپس که به عنوان عکس منظره گرا مشهور شده است
تصویر اولین هلیوگراف ثبت شده توسط نیپس که به عنوان عکس منظره گرا مشهور شده است

 

تصویر لوح بالا که بعد از چاپ و پردازش به این صورت منظره را به تصویر میکشد
تصویر لوح بالا که بعد از چاپ و پردازش به این صورت منظره را به تصویر میکشد

 

 

کانال تلگرام بردیس @bardis1
نوشته ی عرفان اویسی